همه رقم موجود است

کاشف به عمل اومده که اگر امشب فرانسه و یتالیا مساوی کنن و رومانی به هلند نبازه کار به ضربات پنالتی می کشه برای تعیین تیم سوم. من که انگیزه یوغا رو از اینکار نمی فهمم ولی تکرار پنالتیهای فینال جام جهانی ٬اونم تو یه بازی تشریفاتی که هر دو تیم حذف شدن خالی از لطف نیست.

پ.ن: جا داره بابت نشر اکاذیب از واکنش عذر بخوام که بهش گفتم این بازی تحت هیچ شرایطی به پنالتی نمی کشه.

پ.پ.ن: همین الان اعلام شد که در این صورت هم پنالتی در کار نیست. نمی دونم یوفا با من شوخی داره یا پلاتینی به جمع خواننده های من اضافه شده!

امشب با به ثمر رسیدن دو گل در دقایق پایانی زمینه یه اتفاق جالب و شاید بی سابقه در یورو ۲۰۰۸ فراهم شد. اگه جدول گروه یک رو نگاه کنبد جمهوری چک و ترکیه در همه چیز مساوی شدن.امتیاز، گل زده، گل خورده. این دو تیم که دور آخر با هم بازی دارن و در صورت تساوی برای تعیین تیم دوم گروه مشکل ایجاد میشه. تا این جای قضیه رو فکر کنم خیلی ها می دونستن. نکته جالب اینجاست که در این حالت بنابر قوانین مسابقات (بند۷.۰۸) بازی مستقیما به ضربات پنالتی کشیده میشه. یعنی میشه؟

این یورو هم پدر منو در آورده. از کار و زندگی افتادم از بس که بازیها قشنگ از آب در اومدن. به عنوان یه علاقه مند جدی فوتبال لازم دونستم نظراتمو مکتوب کنم.

دور اول بازیها یه ساعت پیش تموم شد و من تا اینجا همه بازیها غیر از آلمان لهستان رو دیدم. برتری فوتبال تهاجمی بر فوتبال دفاعی (که به نظر من با ضد فوتبال فرق داره) با شکست یونان برابر سوئد تکمیل شد. امیدوارم که این روند ادامه داشته باشه. اول می پردازم په تیمهایی که آغاز پرقدرتی داشتن ( به ترتیب):

هلند

راستش من آخرین باری که ایتالیا ۳-۰ باخت و بدتر از اون دفاعش اتوبان شده بود یادم نمیاد. البته هلند خوش شانس بود که گل صحیح نیستلروی آفساید اعلام نشد و تونی هم اون گلزن همیشگی نبود ولی شاید این نتیجه بیش از همه تحت تأثیر ارنج ضعیف دونادونی پود. همه دیدن که اومدن دل پیرو ، کاسانو و گروسو چقدر روند بازی رو تغییر داد.

از اینها گذشته در ترکیب ۴-۲-۳-۱ هلند ۳ هافبک تهاجمی(ون دروارت-اشنایدر-کویت) عالی بودن و جای خالی روبن اصلا احساس نشد. ون برونکهورست در سمت چپ یادآور روز های اوج روبرتو کارلوس بود. ون درسار مثل چند سال اخیر مطمئن نشون داد. ولی به نظرم شاهکار ون باستن رو کردن چهره ای به نام ارلاندو انگلار بود. یه هافبک دفاعی ۲۸ ساله٬ ۱۹۸ سانتی قلدر ، توپگیر ، چپ پا و خیلی مسلط. بازیکن تیم توئنته از ارکان مهم این تیم بود.

تنها ضعف هلند در مرکز دفاعه که ماتیسن و اویجر کمی متزلزل بودن که ممکنه باعث بشه جلوی فرانسه دچار مشکل بشن.

پرتغال

مثل همیشه یه خط میانی فوقالعاده یه خط دفاعی خشن که ضعفش در سمت چپه جایی که فریرا در پست تخصصیش بازی نمی کنه.و صد البته کمبود یک مهاجم نوک تمام عیار که لازمه یه ۴-۲-۳-۱ موفقه. گومش هنوزم بهترین محسوب می شه اگر چه شاید اسکولاری هم مثل فرگوسن رونالدو رو در نوک حمله به کار بگیره و کوارسما یا نانی رو در کناره ها استفاده کنه. دکو نا امید کننده بود و شاید ولوسو هافبک دفاعی اسپورتینگ گزینه بهتری باشه. بازیکنی که در جام جهانی زیر ۲۱ ساله ها همه رو تحت تاثیر قرار داد.

چهره فوق العاده پرتغال ژائو موتینیو شماره ۱۰ ۲۱ساله بود . اگر همین جور ادامه بده شاید غیر از بارسا مشتریهای جدید هم پیدا کنه.برای پرتغال شانس قهرمانی جدی هم قائلم اگر رونالدو به اوجش برگرده.

آلمان

فقط خلاصه بازی رو دیدم و به همین خاطر خیلی نظر نمی دم. صرفا اینکه آلمان مثل همیه منظم بود و لام کسی بود که بازیش چشممو گرفت.

اسپانیا

بهترین بازی رو در نیمه اول ارائه دادن و روسیه رو له کردن. در نیمه دوم تحت تاثیر تفکرات عجیب آراگنس کار خودشونو پیچیده کردن و ضعفهای دفاعی شون آشکار شد. البته روسیه می تونست بهتر استفاده کنه که البته کندی غیر قابل باور مدافعین میانی شون اجازه نداد بازی متعادل بشه.

اسپانیا که به تصمیم مربیش رائول رو همراه نداشت به لطف خلاقیت اینیستا و سیلوا و سرعت ویا و تورس هیچ شانسی برای روسها باقی نذاشت. در اسپانیا همه غیر از پویول ٬مارچنا و راموس همه خیلی خوب بودن و گردش توپ و قابلیتهای تکنیکی شون کم از ستاره های هلند نداشت. ولی با این وضع دفاع فقط درخشش کاسیاس می تونه باعث سنت شکنی بشه.

فکر کنم دیگه از این ماجرای قیمت برنج هیچ کس بی خبر نمونده. امروز با یکی از بچه ها صحبت این موضوع پیش اومد و یه سؤال جالبی برام مطرح شد.

ما که عادت کردیم تا یه چیزی گرون می شه فحشو بکشیم به جون محتکران مادر مرده تا حالا از خودمون پرسیدیم که اصولا چرا احتکار امر مذمومیه؟ اینکه یه نفر یه جنسی رو بخره ، انبار کنه تا گرون بشه و بفروشه چه اشکالی داره؟ اصلا چرا این معضل فقط تو کشورایی مثل ایران وجود داره؟

بیاین یه جور دیگه به موضوع نگاه کنیم. فرض کنید من الان برم بازار 50 تن برنج بخرم بذارم کنج خونم بدون انگیزه فروش. اثرمن رو بازار  با یه تاجر هیچ فرقی نداره با این تفاوت که هیچ کس نمی تونه به من بگه بالای چشمت ابروه. یا اصلا اگه یکی حال کنه 50 تن برنج بخره و آتیش بزنه به کسی ربطی داره؟ این که  عرضه نداریم  اثر این کار رو مهار کنیم یا کاری کنیم که اصلا این کار به صرفه نباشه مشکل اون بابایی که این کارو  می کنه نیست.

یه مثال می زنم. می دونین دولت نرخ ارز رو چطور ثابت نگه می داره؟ خیلی ساده. بانک مرکزی اگر دلار گرون بشه از ذخیره ای که داره دلار می فروشه و در نتیجه چون عرضه زیاد می شه قیمت پایین میاد و در صورت نزول نرخ شروع می کنه به خریدن.

قضیه برنج البته یه کمی فرق می کنه. در این مورد ابزار دولت تعرفه وارداته که البته غیر مستقیم تره. از طرف دیگه احتکار برنج خرج انبار داره. یعنی اگر کمبود ایجاد شده در بازار قابل توجه نباشه یا از جایی جبران بشه رفته توی پاچه جناب محتکر. خلاصه اینکه قاعدتا ماجرا باید اینجوری پیش بره تا علیرغم آزادی هیچکس این ایده به سرش نزنه. اما از اونجا که تو مملکت ما همه چی حکایت یا روسری یا تو سریه کسی اصلا به این موضوع فکر نمی کنه.

اینا تقریبا همه حرفام با دوستم بود ولی الان یه چیز دیگه هم به ذهنم رسید. ما ایرانیا یه رفتار عجیبی داریم. تا یه چیزی گرون می شه می ریزیم مغازه ها رو خالی می کنیم. اولش فکر کردم اینم جزئی از امراض فرهنگی ماست. ولی یه توجیه بهتر پیدا کردم، عدم اعتماد به دولت. از انجا که فکر نمی کنیم اوضاع بهتر شه سعی می کنیم جلوی ضرر بیشترو بگیریم. فکر می کنم دولت ما هیچ ایده ای  از چیزی که با دادن آمار و ارقام مضحک از دست می ده. مگه به چیزی غیر از امام زمانم فکر می کنن راستی؟

امروز صبح که بیدار شدم اولین چیزی که خوندم روحمو شاد کرد. ای خدا پدرتو بیامرزه.

این مسأله ارتباط یا شاید بهتر بگم نبود ارتباط لازم بین مرد و زن خیلی وقته که ذهنمو مشغول کرده.

من از اونجا که (خوشبختانه ، به نظر خودم) دختر نیستم دقیقا نمی دونم خانوما چی می خوان. در عین حال مطمئن نیستم که خودشونم بدونن. تجربه به من می گه ما مردها خیلی موجودات ساده ای هستیم، حداقل به نسبت زنها. ما ابایی از علنی گفتن خواسته هامون نداریم و اگر اونها بعد از گفتن براورده بشن کلی خوشحال می شیم که طرف برامون ارزش قائله. شاید هم به همین دلیله که مثل احمقها از خانوما می پرسیم دوست دارن براشون چیکار کنیم. زنها پیچیده ترن و ما خیلی وقتا این پیچیدگی رو موذی گری تفسیر می کینم(گاهی هم به حق البته). نمی دونم شما هم مثل من قبول دارید که حق زنها در طول تاریخ خورده شده یا نه ولی من فکر می کنم خود جماعت نسوان هم بی تقصیر نبوده این وسط. این دوستان به اعتقاد بنده دیر زمانی است که راه رو دارن عوضی می رن تا جایی که الان دیگه فکر نکنم دنیایی بدون بعضی ارزشهای مرد سالارانه فعلی بشه متصور شد.چه بسا مادرایی که از بچگی این مزخرفاتو تو گوش بچه هاشون (خصوصا دخترا) می کنن. انگار یادمون رفته که تو همین جامعه مردسالار مهم ترین نقش تربیتی به عهده زناس.روی صحبتم با خانومای جامعه خودمونه بیشتر. یادمون بدین بهتون احترام بزاریم. نه با حرف که با رفتار. بابا به خدا زندگی میدون جنگ مرد و زن نیست. یعنی لااقل قرار نیست باشه.

یه کمی اعصاب خوردکن شد این پست. جهت تمدد اعصاب و در راستای بحث اینو ببینین.

از اونجا که اولین دیدگاه گذاشته شد دلم می خواد یه سری قاعده وضع کنم و ازتون خواهش کنم که رعایت کنین. قاعدتا به مرور این پست رو تکمیل می کنم.

اول از همه اینکه لطفا منو شما خطاب نکنین. چرا؟جون خوشم نمیاد.پس لطفا از به کار بردن فعل جمع هم بپرهیزین.

دوم اینکه به جمله بندیتون تا جایی که می تونین دقت کنین. آشناها می دونن من چقدر روی این موضوع حساسم. اگر هم بهتون گیر دادم بذارین به حساب اینکه نیش عقرب نه از ره کین است.

بعد هم اینکه تنها کسی که حق دارین بهش دری وری بگین منم ولاغیر. الفاظ رکیکم لطفا بی خیال شین.

فعلا همین تا بعد.

پ.ن. نمیدونم کسی این سریال DR.House رو دیده یا نه. به نظرم جالبه. اگه به Rapidshare دسترسی دارین می تونین دانلود کنین و ببینین.

الان داشتم خلاصه بازی ایران-امارات رو می دیدم.نتونستم جلوی خودمو بگیرم و چیزی ننویسم.آخه سوریه هم کویت رو 0-1 زد و رفت بالای سر ما.دیگه جدا نگرانم.یعنی فکر می کنم احتمال صعودمون دور و ور پنجاه درصد باشه چون دور رفت بازی هامون ساده تر بود. دو بازی خانگی داشتیم و دور برگشت باید این فشار روانی رو هم تحمل کنیم.شنبه شب اگه ببازیم دیگه تقریبا کار تمومه. خصوصا اگه کویت بازم حریف سوریه نشه.ولی به نظرم این نگران کننده ترین موضوع نیست.

وضع روحی علی دایی رو دیدین؟ دیدین چطوری عملا پاچه می گیره؟به نظر من دایی احساس ناامنی و نگرانی شدیدی داره. دایی هیچوقت شخصیت دلپذیری نداشته ولی اینقدر هم پرخاشگر نبوده. مربی که حتی قراردادم نداره و خودش هم نفهمید چه جوری سر از تیم ملی در آورد. کمکش (احمدزاده)هم نیومده رفت. شاهکار اخیرشم آنالیز امارات با مسعود شجاعی بود. دایی واقعا مستأصل به نظر می رسه.اینه که نگران کنندس. از طرف دیگه اختلافات عمیق سازمان تربیت بدنی و فدراسیون هم شرایط رو بدتر کرده. حریف تدارکاتی تیم ملی ظرف یک هفته سه بار تغییر کرد آخر سر هم که با زامبیا بازی کردیم که به نظرم فایدهای هم نداشت و صرفا رفع تکلیف بود. خلاصه اینکه شاید با این اوضاع انتظار صعود راحث واقع بینانه نباشه.

اول می خواستم یک کم بحث فنی کنم راجع به بازی ولی از اونجا که بازی چیز خاصی نداشت مگر اختلاف کلاس متسو و دایی, فقط به یه مشاهده بسنده می کنم.ایران آشفته بود. درست مثل بازی با کویت مضطرب.گلهای کویت یادتونه؟ من به یه اصل تو فوتبال معتقدم: « یک تیم قبل از هر چیز آینه شخصیت مربی است».ولی باید اعتراف کنم شاید چون چنین اعتقادی دارم تیمو اینجوری دیدم.
با یه سؤال تموم می کنم:
به نظرتون اعتقاداتمون مشاهداتمونو می سازن یا برعکس؟

سلام،
من آرمینم.دیشب که داشتم وبلاگ یکی از دوستامو می خوندم به سرم زد که شروع کنم به نوشتن. راستش می خوام نظرات و فکرامو اینجا بنویسم به دو دلیل. یک اینکه باعث می شه منظم و منسجم فکر کنم. دوم اینکه می تونم سیر تفکراتم رو در زمان بررسی کنم. در همین راستا می تونم ببینم پیش بینی هام تا چه حدی درست از آب در میان.
اینجا از همه چی خواهم نوشت بویژه از علائقم: فوتبال,شطرنج,سیاست,زندگی روزمره واحتمالا کلی چیز دیگه.از هر گونه نظری هم استقبال می کنم حتی فحش و فضیحت! خلاصه تعارف نکنید.
مخلصیم